Elektronenconfiguratie van de elementen

Een elektronenconfiguratie is de plattegrond van waar een atoom zijn elektronen bewaart. Het is het nuttigste gegeven dat je van een element kunt weten, want de lading die het vormt, de bindingen die het aangaat en de groep waarin het staat, volgen allemaal uit de schikking van de buitenste elektronen.

Hoe je het leest

Neem 1s² 2s² 2p⁶. Het getal geeft de schil aan (ruwweg: hoe ver naar buiten), de letter is de vorm van het orbitaal en het superscript is het aantal elektronen erin. Elk type orbitaal heeft een vaste capaciteit: s biedt plaats aan 2, p aan 6, d aan 10 en f aan 14.

De opvulvolgorde

Elektronen bezetten het beschikbare orbitaal met de laagste energie, en de energieën van verschillende schillen overlappen — daarom vult 4s zich vóór 3d: 1s → 2s → 2p → 3s → 3p → 4s → 3d → 4p → 5s → 4d → 5p → 6s → 4f → 5d → 6p → 7s → 5f → 6d → 7p.

Hoe het periodiek systeem dit zelf laat zien

De tabel is letterlijk een plattegrond van de orbitaalvulling. De twee linkerkolommen zijn het s-blok, de zes rechterkolommen het p-blok, de tien middelste het d-blok en de twee rijen eronder het f-blok. De periode van een element is het nummer van zijn buitenste schil, en zijn positie binnen het blok vertelt hoeveel elektronen er in die deelschil zitten.